Zespół nagłej śmierci
Nagła śmierć dziecka, zwana także śmiercią łóżeczkową lub SIDS (sudden infant death syndrom), jest po ukończeniu pierwszego miesiąca życia najczęstszą przyczyną śmierci niemowląt w pierwszym roku życia. To znane na świecie zjawisko ciągle nie ma jeszcze wystarczającego wyjaśnienia. Nie-oczekiwana śmierć pozornie zdrowego dziecka występuje najczęściej pomiędzy 6 a 16 tygodniem życia (u wcześniaków odpowiednio wcześniej). W wieku starszym występuje zdecydowanie rzadziej. Dzieci najczęściej umierają niezauważalnie, w zupełnym spokoju podczas snu, najczęściej pomiędzy północą i godziną 8 rano. Zjawisko to występuje raczej w zimnych porach roku (od listopada do marca) i dotyczy częściej chłopców. Naukowcy uważają, że jedną z przyczyn może być opóźnione dojrzewanie lub minimalne uszkodzenie funkcji mózgu, które wywołuje zakłócenia w centralnym mechanizmie kontrolującym czynność oddychania. Aby jednak takie krytyczne sytuacje stały się śmiertelnym zagrożeniem, muszą występować czynniki dodatkowe. Uważa się, że pewną rolę odgrywają warunki socjalne i domowe otoczenie dziecka. Być może także zupełnie normalne obciążenia dziecięcego organizmu są dla wielu dzieci takim stresem, że współdziałanie konkretnych czynników zewnętrznych i słabej lub upośledzonej przez nieznane czynniki konstrukcji dziecka powoduje nagłą śmierć. U młodszych niemowląt oddychanie podczas faz snu głębokiego jest niestabilne. Krótkie pauzy w oddychaniu są zjawiskiem częstym. U niektórych dzieci przerwy w oddychaniu (apnoe) są dłuższe i oddech zatrzymuje się całkowicie. Wówczas mózg otrzymuje zbyt mało tlenu i dziecko traci świadomość. Jeśli nie ma przy nim nikogo, kto zauważy niebezpieczeństwo i pobudzi dziecko do dalszego oddychania, dochodzi do zatrzymania oddechu oraz akcji serca i śmierci dziecka.